گالری رویاهای من

معرفی کتاب مسافر کوچه های عاشقی

این داستان درباره ی دختریست که ازدواج غیابی انجام می دهد و بعد از آن به آمریکا نزد شوهر ندیده اش می رود غافل از اینکه شوهرش او رو نمی خواسته و مثل یه همخونه با او زندگی میکند و...

از متن کتاب:

از صدای ریزش تند باران بیدار شدم. چشم‌هایم را باز کردم. نگاهم به دانه‌های درشت باران پشت شیشه ثابت ماند. هیچ چیز را به یاد نمی‌آورم. اضطرابی گنگ از دلم می‌جوشد و به مغزم هجوم می‌آورد. کجا هستم؟ این جا چه می‌کنم؟ برقی در آسمان می‌درخشید و بعد صدای رعد. از جا پریدم ودوباره حوادث چند ساعت گذشته در ذهنم جان گرفت. روشن و واضح مثل فیلمی بر پرده سینما. بی حال روی تخت نشستم و پاهایم را آویزان کردم. نگاهم به ساعت دیواری افتاد. نیمه شب بود و من غرق در افکار تیره تر ازشبم. حالا چه کنم؟

دانلود و ادامه متن در ادامه مطلب...

متن کامل در ادامه مطلب...

در نخستین ساعت شب،
در اطاق چوبیش تنها، زن چینی
در سرش اندیشه های هولناکی دور می گیرد، می اندیشد:
« بردگان ناتوانایی که می سازند دیوار بزرگ شهر را
هر
یکی زانان که در زیر آوار زخمه های آتش شلاق داده جان
مرده اش در لای دیوار است پنهان»

بقیه در ادامه مطلب..

جهت نمایش در سایز اصلی آن را ذخیره کنید

بقیه در ادامه مطلب...

شب محو انتظار تو بودم دمید صبح

گشتم به یاد روی تو قربان آفتاب

حضرت بیدل

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر ، با آن پوستین سرد نمناکش
باغ بی برگی
روز و شب تنهاست
با سکوت پاک غمناکش
ساز او باران ، سرودش باد
جامه اش شولای عریانی ست

بقیه در ادامه مطلب...

گل بارون گریه کن با من باز دلم تنگه آخرینها ست

بزن جای خنجرت خالی رو تن ناپاک زمینها ست

با تن زخمی میزنم فریاد با تو می مونم باز , با تو میخونم باز

ببار امشب رو تنم بارون رازمو پنهون کن تو اشکام

ببار و درد منو آسون کن منو مهمون کن رو ابرا

با تن زخمی میزنم فریاد با تو می مونم باز , با تو میخونم باز

لینک دانلود در ادامه مطلب...

(در زدن) نام داستان کوتاه تخیلی ایست که فردریک بروان در سال ۱۹۴۸ نوشته این داستان با دو جمله دلهره آور شروع می شه، که خود این دو جمله یک داستانک به حساب می آیند

کوتاه ترین داستان ترسناک دنیا

(The last man on earth is sitting alone in his room and all of a sudden a Knock on the door)
«آخرین انسان زمین تنها در اتاقش نشسته بود که ناگهان در زدند...!؟»

نام اصلی: علی اسفندیاری

زمینهٔ کاری: شاعر، نویسنده، منتقد و نظریه‌پرداز ادبی

زادروز: ۲۱ آبان ۱۲۷۶ - یوش، بخش بلده، شهرستان نور، مازندران

مرگ: ۱۳ دی ۱۳۳۸ - شمیران، تهران

محل زندگی: یوش، تهران، آستارا

جایگاه خاکسپاری: امامزاده عبدالله تهران - سپس در حیاط خانه‌اش در یوش

لقب: پدر شعر نو

بنیانگذار: شعر نیمایی

تخلص: نیما

علي اسفندياري، مردي كه بعدها به «نيما يوشيج» معروف شد، در بيست‌ويكم آبان‌ماه سال 1276 مصادف با 11 نوامبر 1897 در يكي از مناطق كوه البرز در منطقه‌اي به‌نام يوش، از توابع نور مازندران، ديده به جهان گشود. او 62 سال زندگي كرد و اگرچه سراسر عمرش در سايه‌ي مرگ مدام و سختي سپري شد؛ اما توانست معيارهاي هزارساله‌ي شعر فارسي را كه تغييرناپذير و مقدس و ابدي مي‌نمود، با شعرها و راي‌هاي محكم و مستدلش، تحول بخشد. .در همان دهكده كه متولد شد، خواندن و نوشتن را نزد آخوند ده ياد گرفت”.

متن کامل در ادامه مطلب...